7: Lifehack - Effectief tijdgebruik

Bespaar uren door simpelweg "Lifehacking" over te slaan!

6: Geo Geo Gadget Streetview!

Google Maps heb ik altijd al fijn gevonden. Het is erg handig als interactieve atlas, maar ook erg grappig om te doen alsof je boven de aarde zweeft door met de satellietfoto-instelling te spelen, of met Street View door plekken die je kent of juist niet kent te "lopen".

Wist je trouwens dat je vroeger een Google Maps voor de maan had, die, als je 100% inzoomde, het volgende beeld gaf?

Echt waar.

Er bestaat nog steeds wel een Google-pagina met maankaarten, maar helaas zit de kaas er niet meer bij.

Ook is Google Maps erg handig met routebeschrijvingen. Ten eerste zijn deze over het algemeen beter dan die van andere wegvind-websites, en ten tweede kun je Street View gebruiken om een beeld te krijgen van stukken waar je een zijstraat moet vinden of een gekke rotonde nemen. 

Ook kijk ik wel eens met Street View naar plekken waar ik gewoond heb, gewoon om te kijken wat er veranderd is en wat er hetzelfde gebleven is. 

View Larger Map

Zoals hier. 

Dat is een voormalig klooster in de Beemster, waar wij een paar jaar gewoond hebben toen ik klein was. Ik blijf het eeuwig zonde vinden dat we er weg moesten, want de trapleuningen waren ideaal om vanaf te glijden. Het is nu trouwens een rijksmonument. Komt vast omdat ik er gewoond heb. 

Ik zie best mogelijkheden voor Google Maps in de bibliotheek. Natuurlijk de voor de hand liggende, om mensen uit te leggen waar de bibliotheek is, maar ook bijvoorbeeld om speurtochten uit te zetten voor Wie Is De Mol-achtige dingen, of een geo-speurtocht met de bibliotheek als eindpunt. (Die bestaat al? Oh, dat geeft dan alleen maar aan wat een goed idee het was!)

Ik wist niet zo goed wat voor kaart ik moest maken, dus heb ik maar gewoon een paar plekken in Heeswijk op de kaart gezet. Hier heb ik bijna tien jaar gewoond, dit is veruit het langst dat ik in mijn leven ergens gebleven ben. (We verhuisden veel. Dieren (Gemeente Rheden), daarna twee keer de Beemster, daarna Veghel, daarna Heeswijk, toen Sint-Anthonis, en uiteindelijk ben ik in Hilversum terechtgekomen, eerst bij de ouders van mijn vriendin en toen een eigen plekkie.)

Hè, nu ben ik helemaal nostalgisch.

5: In Media Res

Media online, dus. Er is natuurlijk direct een parallel te trekken met e-books, maar ook gelijk een significant verschil aan te stippen: de krant lees je meestal om geïnformeerd te blijven, en een boek lees je gewoon omdat het lekker is. Nou, ik in ieder geval. Daarom sta ik ook positiever tegenover de krant op een schermpje dan e-books. Op zich ben ik er niet op tegen, maar ik heb gewoon graag een echt solide boek in handen als ik ergens in een hoekje onder mijn deken kruip.

Maar het gaat hier helemaal niet over e-books, dus terug naar de krant.

Een ander flink voordeel is natuurlijk dat nieuws, het woord zegt het al, nieuw is. Bij een krant die online staat kun je direct je artikelen de wereld in slingeren, terwijl je bij een papieren krant moet wachten tot de volgende editie naar de drukker gaat. Hier zit echter wel weer het nadeel aan vast dat iedereen als eerste wil zijn, en daarom gaat in de rush naar het publiceren wel eens de kwaliteitscontrole onderuit. Zo publiceerde "E! Online!" een paar weken geleden een artikel over Lostprophets-zanger Ian Watkins, die in het nieuws is vanwege allemaal hele nare dingen, maar plakten zij er de foto van een andere Ian Watkins aan vast, namelijk die uit popgroep Steps. Deze kreeg vervolgens de bruutste dingen naar zijn hoofd geslingerd, allemaal omdat iemand de dertig seconden niet nam om zijn artikel te controleren op dat soort fouten in de sprint om als eerste te publiceren. Niet fijn, dus.

Er zijn wel mensen die het fijn vinden om 's ochtends bij het ontbijt een papieren krant te lezen, maar daar ben ik persoonlijk nooit zo'n fan van geweest. Ik wist de voorpagina altijd feilloos in de boter te deponeren, bijvoorbeeld. Ook sloeg ik hele stukken over omdat ze voor mij toch niet van interesse waren, en ging dus een groot deel van de krant ongelezen de oud papier-bak in. Zonde. 's Winters was het natuurlijk een ander verhaal, dan staken we er de haard mee aan.

Kopje warme chocola met rum erbij, een lekker boek... Heerlijk!

Een belangrijk verschil tussen krantenwebsites op een telefoon en op een computer is dat telefoons over het algemeen een stuk minder snel internet hebben, en vaak ook abonnementen met een datalimiet hebben, dus heel veel van de website wordt op de mobiele versie weggelaten. Zo laadt een en ander tenminste in minder dan een half uur, en ben je niet na drie artikelen al door je maandelijkse bandbreedte heen.

Ook zijn computerschermen over het algemeen ingesteld op landschapsmodus, terwijl telefoons over het algemeen worden gebruikt in portretmodus, hoewel veel smartphones wel de optie hebben om het scherm mee te draaien als je de telefoon draait. Daarom zijn de mobiele websites ook dunner en langer, zodat je niet heel de tijd heen en weer hoeft te scrollen om de hele site te zien.

Al met al ben ik wel een fan van online kranten. Het scheelt een hoop papier, inkt, en bedorven boter, en je kunt (als je dat zo wil) altijd honderd procent op de hoogte zijn. Persoonlijk maak ik me er niet zo druk over om altijd bij te blijven, de wereld gebeurt ook wel zonder dat ik alles weet, maar voor andere mensen is dat wel belangrijk.

De vraag of er nog andere media zijn die steeds makkelijker te raadplegen zijn vind ik een beetje vaag. Die zijn er volgens mij wel, ja, namelijk alles. Met een beetje googlen vind je eigenlijk altijd wel waar je naar op zoek bent, of dat nu boeken-uittreksels zijn, glossy magazines, documentaires, of geheime overheidsdocumenten. (Thanks, Wikileaks!) Maar misschien heb ik de vraag gewoon verkeerd begrepen.

4: Instant Messaging: Just Add Water

De Instant Messaging, daar kunnen we natuurlijk niet meer onder uit. De hele dag door zitten we met z'n allen aan de WhatsApp, Facebook Chat, Skype, etcetera. En ik zal de eerste zijn om toe te geven dat het een hoop voordelen heeft om op zulk niveau met elkaar in contact te staan. (Nou ja, ik loop ongeveer een week achter omdat ik deze hele week zielig snuffend en hoestend in bed heb gelegen, dus ben ik waarschijnlijk de laatste die het toegeeft, maar ach, dat terzijde.)

Een van mijn vroegste internet-herinneringen was MSN Messenger. Speciaal daarvoor heb ik toen een hotmail-account aangemaakt, want met mijn yahoo-adres werkte het niet (later hebben ze dat geloof ik wel verbreed, maar ach, toen had ik die hotmail al), en ineens kon ik na school zomaar met mensen praten die ik eerder die dag nog op school had gezien! Wonderbaarlijk was dat.

Dat was natuurlijk niet het enige, algauw gebruikte ik het ook om in contact te blijven met mensen die verhuisd waren of om te beginnen al een roteind weg woonden, waaronder veel mensen in het buitenland. Zeker in dat geval was het een stuk praktischer dan telefoneren, en heel eerlijk gezegd ben ik daar ook nooit zo'n fan van geweest. Ook was het makkelijker dan e-mailen, want het ging in korte brokjes en dus kon je gelijk reageren zonder dat je eerst hele lappen tekst hoefde te lezen en daarna weer zelf een mail ter grootte van Moby Dick (Het boek of de walvis, net wat je voorkeur geniet, ze zijn allebei ongeveer even idioot groot) uit moest typen om terug te sturen.

Ergens is het wel ironisch dat ik hier nu hele lappen tekst aan het neertimmeren ben om het fenomeen "praten in hapklare brokjes" te bejubelen. Maar ach, van een beetje ironie is nooit iemand doodgegaan.

Dit is een lemur. Heeft niks met de tekst te maken, ik wou het gewoon interessant houden.

Tegenwoordig hebben we geen MSN meer, dus gebruik ik zelf vooral Facebook chat als ik bij een internet in de buurt ben, of gewoon m'n telefoon als ik dat niet ben. Ik heb niks wat ook maar in de buurt komt van een smartphone, dus WhatsApp is voor mij al geen optie, hoewel dat mijn moeder er niet van weerhoudt elke keer dat ik haar zie te vragen of ik nou al WhatsApp heb. Vroeger probeerde ik haar aan de moderne technologie te krijgen. Kun je nagaan.

De 23 Dingen waren natuurlijk voor mijn tijd, en ik moet toegeven dat ik ook in privé-capaciteit nooit van MEEBO gehoord had. Daarom heb ik even gauw wat onderzoek gedaan, en ik kan niet zeggen dat het me spijt dat ik er nooit mee gewerkt heb. Het komt op mij over als een vervelend, druk programma. Zelf gebruik ik IRC, wat ook werkt met publieke "channels" en/of privé-gesprekken, maar dan puur text-based, ofwel geen plaatjes of acht kekke lettertypes per zin. Dit is dus vanuit een praktisch oogpunt vergelijkbaar, maar naar mijn mening door zijn gebrek aan flitsende tekst, emoticons, en advertenties een stuk fijner om mee te werken. (Veel mensen vinden IRC ook compleet achterhaald, maar ach, ik spreek er nog dagelijks fijne mensen mee, dus zolang dat zo blijft blijf ik lekker oubollig.)

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij IM voor in de bibliotheek. An sich denk ik wel dat er een nut voor is, zowel voor communicatie tussen medewerkers als voor directe vragen van klanten, maar ik denk dat we, zeker nu de hele bieb overgegaan is op wandelende medewerkers, de infrastructuur er niet echt voor hebben. Als je bijvoorbeeld IM zou gebruiken om klantenservice-vragen te beantwoorden moet er eigenlijk altijd iemand bij de computer zijn, want je kunt het niet maken om mensen twintig minuten naar een knipperend cursortje te laten staren. Dus uiteindelijk denk ik dat er eventueel wel een plek is voor IM in de bieb, maar zoals we nu zijn zou dat hoogstens voor communicatie tussen kantoren zijn als een telefoontje niet praktisch of ongewenst is. 

PS: Nee, ik hoef geen chatvenstertje op mijn blog.