4: Instant Messaging: Just Add Water

De Instant Messaging, daar kunnen we natuurlijk niet meer onder uit. De hele dag door zitten we met z'n allen aan de WhatsApp, Facebook Chat, Skype, etcetera. En ik zal de eerste zijn om toe te geven dat het een hoop voordelen heeft om op zulk niveau met elkaar in contact te staan. (Nou ja, ik loop ongeveer een week achter omdat ik deze hele week zielig snuffend en hoestend in bed heb gelegen, dus ben ik waarschijnlijk de laatste die het toegeeft, maar ach, dat terzijde.)

Een van mijn vroegste internet-herinneringen was MSN Messenger. Speciaal daarvoor heb ik toen een hotmail-account aangemaakt, want met mijn yahoo-adres werkte het niet (later hebben ze dat geloof ik wel verbreed, maar ach, toen had ik die hotmail al), en ineens kon ik na school zomaar met mensen praten die ik eerder die dag nog op school had gezien! Wonderbaarlijk was dat.

Dat was natuurlijk niet het enige, algauw gebruikte ik het ook om in contact te blijven met mensen die verhuisd waren of om te beginnen al een roteind weg woonden, waaronder veel mensen in het buitenland. Zeker in dat geval was het een stuk praktischer dan telefoneren, en heel eerlijk gezegd ben ik daar ook nooit zo'n fan van geweest. Ook was het makkelijker dan e-mailen, want het ging in korte brokjes en dus kon je gelijk reageren zonder dat je eerst hele lappen tekst hoefde te lezen en daarna weer zelf een mail ter grootte van Moby Dick (Het boek of de walvis, net wat je voorkeur geniet, ze zijn allebei ongeveer even idioot groot) uit moest typen om terug te sturen.

Ergens is het wel ironisch dat ik hier nu hele lappen tekst aan het neertimmeren ben om het fenomeen "praten in hapklare brokjes" te bejubelen. Maar ach, van een beetje ironie is nooit iemand doodgegaan.

Dit is een lemur. Heeft niks met de tekst te maken, ik wou het gewoon interessant houden.

Tegenwoordig hebben we geen MSN meer, dus gebruik ik zelf vooral Facebook chat als ik bij een internet in de buurt ben, of gewoon m'n telefoon als ik dat niet ben. Ik heb niks wat ook maar in de buurt komt van een smartphone, dus WhatsApp is voor mij al geen optie, hoewel dat mijn moeder er niet van weerhoudt elke keer dat ik haar zie te vragen of ik nou al WhatsApp heb. Vroeger probeerde ik haar aan de moderne technologie te krijgen. Kun je nagaan.

De 23 Dingen waren natuurlijk voor mijn tijd, en ik moet toegeven dat ik ook in privé-capaciteit nooit van MEEBO gehoord had. Daarom heb ik even gauw wat onderzoek gedaan, en ik kan niet zeggen dat het me spijt dat ik er nooit mee gewerkt heb. Het komt op mij over als een vervelend, druk programma. Zelf gebruik ik IRC, wat ook werkt met publieke "channels" en/of privé-gesprekken, maar dan puur text-based, ofwel geen plaatjes of acht kekke lettertypes per zin. Dit is dus vanuit een praktisch oogpunt vergelijkbaar, maar naar mijn mening door zijn gebrek aan flitsende tekst, emoticons, en advertenties een stuk fijner om mee te werken. (Veel mensen vinden IRC ook compleet achterhaald, maar ach, ik spreek er nog dagelijks fijne mensen mee, dus zolang dat zo blijft blijf ik lekker oubollig.)

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij IM voor in de bibliotheek. An sich denk ik wel dat er een nut voor is, zowel voor communicatie tussen medewerkers als voor directe vragen van klanten, maar ik denk dat we, zeker nu de hele bieb overgegaan is op wandelende medewerkers, de infrastructuur er niet echt voor hebben. Als je bijvoorbeeld IM zou gebruiken om klantenservice-vragen te beantwoorden moet er eigenlijk altijd iemand bij de computer zijn, want je kunt het niet maken om mensen twintig minuten naar een knipperend cursortje te laten staren. Dus uiteindelijk denk ik dat er eventueel wel een plek is voor IM in de bieb, maar zoals we nu zijn zou dat hoogstens voor communicatie tussen kantoren zijn als een telefoontje niet praktisch of ongewenst is. 

PS: Nee, ik hoef geen chatvenstertje op mijn blog.